http://www.pielegnica-skalar.mykwiaciarnia.info Vademecum akwarysty en-us Sun, 05 Sep 2010 06:38:59 +0200 Sun, 05 Sep 2010 06:38:59 +0200 Log1 CMS biuro@4poziiiom.pl biuro@4poziiiom.pl 60 http://www.pielegnica-skalar.mykwiaciarnia.info/index.php?q=geophagusorazbarwniaki Rodzaj Geophagus oraz barwniaki z rodzaju Chromidotilapia W krętej drodze przedstawiania ryb pielęgnicowatych przyszedłem do punktu, w ktrym chcę zwrcić uwagę Czytelnikw ku pielęgnicom całkiem innym pod względem wyglądu, ale rwnie ciekawym, gdy chodzi o rozmnażanie. Na początek przedstawię ryby podłużne, z wielką głową, położoną dolnie, wysuniętym pyskiem, wysokim karkiem i obyczajami raczej dzikimi, w tym zwyczajem kopania w podłożu. Są to zatem ryby pozornie diametralnie rżne od przedstawionych delikatnych piękności, takich jak dyski. Są to barwniaki z Afryki Zachodniej, z rodzaju Chromidotilapia, i niektrzy przedstawiciele rodzaju Geophagus z Ameryki Południowej. W ubarwieniu ryb z gatunkw: Chromidotilapia guntheri Sauvage i Chromidotilapia kingsleyae Boulenger przeważa kolor żłtobrązowy; samice są barwniejsze od samcw, zwłaszcza w okresie godowym. Ryby te dorastają w naturze do 20 cm długości. Gdy złożą ikrę, samiec zbiera ją do pyska i rozpoczyna tzw. inkubację, jak u pyszczakw i wspomnianych już gębaczy: wielobarwnego i Bur-tona. Barwniaki te są więc gębaczami. W temperaturze 26C ojciec po 6 dniach wypuszcza młode rybki, opieka rodzicw nad młodymi trwa dalej i okazyjnie samica chroni młode w pysku. Polska nazwa pierwszej ryby to barwniak Giinthera, w przypadku drugiej mam kłopot, ponieważ nie wiem od kogo lub czego pochodzi nazwa łacińska. Ziemiojady z rodzaju Geophagus ryby te w ojczyźnie swojej pływają stadami, żerują w mule, wyrzucając jego cząstki przez otwory skrzelowe, a pożerając bezkręgowce i pokarm roślinny. Dorastają do długości 20 cm lub większej. Wymagają dużych zbiornikw i dobrego filtrowania wody. Kształt trzech (co najmniej) gatunkw jest podobny do opisanych barwniakw. Ziemiojad pstry (Geophagus jurupari Heckel) ma na zielonkawym tle złocistozielony, tęczowy wzr z lśniących łusek. Ryby te mogą być hodowane nawet z małymi rybami. Para opiekuje się ikrą w sposb typowy, ale wylęgające się larwy rodzice chwytają do pyska i noszą najpierw stale, a pźniej gdy potomkom skończą się zapasy żłtka czasowo, by i oni mogli się pożywić. Geophagus acuticeps Heckel jest podobny, choć mniej tęczowo lśniący. Ryby te opiekują się potomstwem jak typowe pielęgnice. http://www.pielegnica-skalar.mykwiaciarnia.info/index.php?q=ziemiojad Ziemiojad Steindachnera (Geophagus steindachneri Eigenmann i Hildebrand) jest to ryba zielonkawa lub żłtobura, ma złotawy lub niebieski połysk na łuskach. Ryby te mają wydatne wargi. Jeżeli samcowi towarzyszy w akwarium podporządkowane męskie towarzystwo, lub jeśli styka się z konkurentem mającym własne terytorium, wwczas jest ozdobiony rżowym hełmem, sterczącym z czubka głowy ukośnie ku przodowi. Gdy para zostanie sama samcowi w tłuszczowy garb zniknie w ciągu kilku dni. To samo obserwuje się u wielu pielęgnic, ale samce garbacza (Steałocranus casuarius) stale mają hełm. Tarło ziemiojada Steindachnera jest niezwykle ciekawe. Po fazie gwałtownych zalotw ryby płyną nad podłożem i w pewnym momencie samica składa 1-5 jajeczek, po czym obraca się lub cofa i chwyta je do pyska. Teraz samiec wypuszcza obłoczek nasienia i też chwyta je pyskiem. Następnie samica stara się Chwycić czerwonawą brodawkę z kącika wysuniętego pyska samca. Brodawka ta przypomina wielkością pomarańczowe ziarno ikry tego gatunku. Podczas tych prb następuje zapłodnienie jaj. Potem sekwencje składania ikry itd. powtarzają się (patrz artykuł Rainera Stawikowskie-go o atrapach jaj u rżnych gębaczy w ,,Aquarien Magazin", 10/1982). Ziemiojady z dalszych trzech gatunkw mają bardziej typowe dla pielęgnic kształty. Geophagus gymnogenys Hensel i Geophagus brasiliensis Ouey i Gai-mard, czyli ziemiojad brazylijski to tęczowo lśniące pielęgnice, ze zwykłym w tej rodzinie trybem opieki nad potomstwem. Przekraczają one 20 cm długości. Pierwszy pochodzi z południa Brazylii i regionu La Platy; jest niewrażliwy na spadek temperatury zimą nawet do 12C, byle powolny. Drugi pochodzi ze wschodu Brazylii, z wd słodkich i słonawych, jest ciepłolubny. Dotyczy to też ziemiojada surinamskiego (Geophagus surina-mensis), tęczowej pielęgnicy ozdobionej wydłużonymi zewnętrznymi promieniami płetwy ogonowej i pierwszymi promieniami płetw brzusznych. W ubarwieniu tej ryby jest dużo koloru wrzosowego jasnej purpury, takie też są płetwy brzuszne, z bladozielonymi zakończeniami. Na spodniej stronie głowy, aż do nasady płetw brzusznych, znajduje się czarny krawat (śliniaczek?). Te łagodne ziemiojady (G. surinamensis) są gęba-czami, takimi jak ziemiojady pstre. Wydaje mi się, że niewielka popularność ziemiojadw jest spowodowana niewiedzą kupujących; gdy np. widzą oni w sklepie młode ziemiojady brazylijskie, odstręcza ich szarawe ubarwienie i duże głowy tych rybek, i nie wiedzą, jak piękną tracą okazję. Rodzaj Geophagus był niegdyś liczny, w wyniku rewizji oddzielono od niego rodzaje: Acarichtys, Biotodoma, Gymno-geophagus i Retroculus. Gymnogeopha-gus balzanii to dość owalne w kształcie ryby. Samica nosi larwy w pysku. Gy-mnogeophagus rhabdotus to niewielka i bardzo łagodna pielęgnica. Opiekuje się ikrą i potomstwem w standardowy dla pielęgnic sposb, młode wymagają z początku bardzo drobnego pokarmu. Niebiesko lśniące łuski, czarny wzr i duża wydłużona głowa dodają jej uroku i charakteru" wyglądowi. http://www.pielegnica-skalar.mykwiaciarnia.info/index.php?q=akary-gbacze Akary-gębacze" Aeąuidens vittatus Heckel (synonim: Aequidens paraguayensis) jest to średniej wielkości akara z Ameryki Po- łudniowej, z typową owalną głową, żłtawa, z długimi, białymi z przodu płetwami brzusznymi samcw. Jaja są składane na leżących na dnie liściach (lub na kawałku folii). Pielęgnice te przenoszą z miejsca na miejsce liść, zapewne dla zachowania czystości ikry. Wykluwające się larwy biorą rodzice do pyskw. Pźniej zmieniają się oni w pełnieniu roli niańki muszą bowiem pożywić się i czasem odpędzić intruzw. Rodzice rozdrabniają także pokarm dla młodych. Akara Marii (Aequidens mariae) jest to ryba podobna do poprzedniej i ma podobne obyczaje. Składa ikrę na rosnącym liściu; nie wozi jej. Samiec ma wydłużone środkowe promienie płetwy ogonowej. http://www.pielegnica-skalar.mykwiaciarnia.info/index.php?q=skalary Żaglowiec skalar {Płerophyllum scalare Lichtenstein) Ryba ta ma niezwykły, przyciągający oko kształt (rys. 82). Znany był dawniej jako ryba księżycowa i żaglowiec większy, w odrżnieniu od mniejszego tak nazywano skarłowaciałe w hodowli rody skalara i traktowano je jako osobny gatunek P. eimekei, Skalar jest dość łagodny, ale brak żywego pokarmu wywołuje walki i zabijanie się nawet młodych ryb. Skalary zamieszkują dorzecze Amazonki wody o zarośniętych brzegach. Są to ryby stadne, poza okresem rozmnażania i opieki. W naturze są srebrzyste z czterema czarnymi prążkami o zmiennej intensywności (u młodych między nimi przebiegają zarysy dodatkowych). W wieku kilku miesięcy są niezwykle wysokie; szczeglnie dotyczy to odmian dłu-gopłetwych. Dorosłe osiągają w naturze 25 cm wysokości i 15 cm długości (zapewne bez dwch igłowatych wyrostkw płetwy ogonowej). Dorosłe samce miewają czoło uwypuklone, ciemnożłtawe. Od schodkowato wznoszącej się rozpostartej płetwy grzbietowej pochodzi nazwa scalare, natomiast Pterophyllum, z greckiego, oznacza skrzydlaty liść. Woda w akwarium skalarw powinna być czysta, filtrowana, niezbyt twarda. http://www.pielegnica-skalar.mykwiaciarnia.info/index.php?q=skalarijegocharakter Są to ryby płochliwe. W okresie dorastania i dobierania się w pary wymagają one zbiornika dużego, o głębokości wody raczej ponad 30 cm. Nie niszczą roślin. Broniąc swojego rewiru, samiec skalar skrzeczy. Jeśli dobraną parę oddzieli się od reszty stada, wystarczy jej akwarium małe (nawet 40-litrowe) o głębokości 40 cm, z dobrą filtracją i, oczywiście, urozmaicona dieta. Jednak, by opiekowały się ikrą, nie zaś zjadały ją, tj. jeśli chce się obserwować opiekę skalarw nad ikrą i potomstwem (a nie np. zabrać liść lub płytkę szklaną z ikrą i wodą do osobnego, przewietrzanego kotnika"), akwarium powinno być naturalnej wielkości" zależnie od wielkości pary 50-100 I. Skalary przylepiają także ikrę do grubych łodyżek roślin wodnych itd. Rozmnażaniu skalarw sprzyja temperatura wody ok. 25C. Jak u innych pielęgnic, rodzice wachlują, czyszczą ikrę i bronią jej, zjadają ziarenka ikry zaatakowane przez pleśń. Ułatwiają larwom wyjście przegryzając osłonki, wylęgające się larwy przenoszą na rośliny, do ktrych się one przyczepiają. Przenoszą je przez kilka dni z miejsca na miejsce (niektrzy twierdzą, że przenoszą także ikrę), w końcu umieszczają w dołku wykopanym w podłożu. Bronią i oprowadzają narybek, ktry jako pokarmu wymaga z początku drobnego pyłu" i ew. wrotkw. http://www.pielegnica-skalar.mykwiaciarnia.info/index.php?q=skalar-odmianyhodowlane Z odmian hodowlanych najdelikatniejsza jest odmiana czarna. By otrzymać zdrowy narybek, nie należy czarnych skalarw kojarzyć między sobą, lecz z płkrwi czarnymi, czyli dymnymi. Taka para będzie dawała mioty składające się w połowie z osobnikw dymnych, a w połowie z czarnych, wolniej rosnących od dymnego rodzeństwa. Skalary czarne skojarzone ze zwykłymi dają potomstwo dymne. Marmurkowe czarno upstrzone na srebrzystym tle, złociste i inne skalary nie sprawiają takich kłopotw jak czarne. Młode skalary szybciej rosną w temperaturze ok. 30C. Pterophyllum dumerilli pochodzący rwnież z Amazonii (synonim: P. leopol-di) ma podobne prążki, a prcz nich czarne cętki na ciele, nieco dłuższym niż u innych gatunkw. Trzecim gatunkiem jest pochodzący z dorzecza Orinoko żaglowiec wysoki (P. altum Pellegrin) ma on ciało krtsze, jednocześnie stosunkowo wyższe, niż żaglowiec skalar. Dodatkowe prążki na tułowiu, w chwilach gdy są dobrze widoczne, są jasne, brązowoszare, z wyraźnymi brzegami.